“So what is a rawit-dawit?”, I was asked. The easy answer was “It’s Bicolano poetry”. But I was mum. I think it’s more than a poem. It’s not just a culture but also a treasure that’s now hard to find. And reading a friend’s piece made my conviction stronger.
I’m sharing with you a piece from Nery Ronatay, a friend who suddenly found himself in the middle of safari…
kung sabihon kong dae na ako namomoot
Kung sa sarong sampaling nin hangin ika maghapot:“Namomotan mo ako?”Mangirit ako sa langit asin ma-uring-uding:“Natatakot ako.”Gari ako panganurong nakasuknong nin kadagatanAlagad an puso mo gari sapang na pinakipot nin lapnosBaad pag buminulos ako maukab an saimong pangpangImbes na tumalobo, baad an puso mo logod malamos.Kaya kung sa daguldol nin kabanggihan ika maghapot“Namamomotan mo ako?”Hahadukan ta ka asin sa mata ko tataramong:“Pinupugol ko.”Baad sa kahaluyan nakaukod akong saimo dae magtaramNin mga bagay manongod sa pagkamoot asin buhayHanggang dae pa ako handang dumugo nin tunayMaski na ngani ang kasilensiyuhan, luway akong ginagadan.



Leave a reply to Muro « Hibalong Cancel reply